พิจารณาภาพรวมและสถาปัตยกรรมทุกครั้งก่อนที่จะเขียนโค้ดบรรทัดแรก เพื่อให้ทุกๆ ส่วนของระบบสามารถสื่อสารกันได้อย่างไม่สะดุด
มองหาวิธีที่ดีกว่าในการทำงานเดิมซ้ำๆ เสมอ ทิ้งงานน่าเบื่อให้เครื่องจักรทำ และเก็บเวลาที่มีค่าของมนุษย์ไว้คอยคิดสร้างสรรค์
โค้ดไม่ได้เขียนให้คอมพิวเตอร์อ่านเพียงอย่างเดียว แต่เขียนเพื่อให้เพื่อนร่วมทีมในอนาคต (หรือแม้แต่ตัวเอง) เข้าใจถึงเจตนารมณ์ในการแก้ปัญหาของระบบนั้นๆ